1. Sd گفته:

   1405-04-17 در 10:55 ق.ظ

   سلام وقتتون بخیر
   خانم دکترامیری نسب ازتون راهنمایی می خوام و ممنون می شم وقت می ذارین نوشته ی من رامی خوانید من توگوگل آپارات صحبتهای شما را دنبال می کنم و خیلی بهره می برم ممنون.۱۴سال پیش خدا۲تادختردوقلو من هدیه دادن متاسفانه من ناسپاسی کردم وقدربچه ها راندونستم ۷ماهه بدنیا اومدن ازهمون اول که بچه هار ادیدم روز به روزحالم بدترمی شد ازشون متنفربودم پرازاضطراب واسترس وحال بدی از اینکه دختر بودن من رتبه وحشت می انداختند، خلاصه رفتارم باهاشون خیلی بد وزجراوربود شیرخودم راندادم اصلا تا۳الی۴سالگی نتونستم ببوسمشون بچه ها می فهمیدن ازهمون نوزادی اصلا باهم ارتباط عاطفی نداشتیم وتا۲سالگی به من مامان نمی گفتن خیلی زدمشون نگاه بد بهشون داشتم و…نمی دونم چرااینقدرحالم بدشد خودم مثل یه دختربچه ۵ساله هراسون بودم که یه چاقودستش بودوبه خودم وبه دخترای دوقلوم فرومی کردم خلاصه بدکردم تا۱۲سالگی که یکی از بچه هابادوستش قهرکردواین قهرتایک ماه ادامه داشت و دخترم بیمار شد تب کردوکم کم بی حرکت شددکترابعد ام آرای وازمایش مایع نخاع گفتن سیستم ایمنی بدن به مغز ونخاع حمله کرده وخدارحم کنه بتونه باپاهای خودش راه بره توتمااین سالهاکه رفتارم بابچه هابد بودخودم خیلی عذاب می کشیدم ولی وقتی دخترم بیمارشددیگه داغون شوم وتمام شب وروزخودم راسرزنش می کنم دخترم به لطف خدا دوباره سلامتش رابدست آورد اما من ازاینکه دوباره حمله بهش دست بده وحشت دارم مدام خودم راسرزنش می کنم اضطراب واسترس از بیماری احساس گناه زندگی من را جهنم کرده توکتاب بدن نه می گوید دکتر گابورماته نوشته بود رفتارهای مادر درماههاوسالهای اول تولد به کودک آسیب جدی می زند وبدن این خاطرات رادرحافظه سلولی خودبه خاطر دارد و بسیاری ازبیماری های خودایمنی به خاطر همین است، دکتر بیمارستان به ماگفت نبایدشرایط روحی نیلوفر بدبشه خیلی مواظبت کنید دکتر اون یکی دخترم هم اعتمادبه نفس وعزت نفس پایینی داره اصلا خودش وکارهایش راقبول ندارن خجالتی و بسیار سازشگرهست خیلی ناجیه واصلاکلمه نه بلد نیست ازتنهایی و طرد شدن توسط دیگران وحشت داره ویه سالی هست که قوز بدی پشت کمرش درآورده که خیلی من. ناراحت کرده دکترمن خیلی عذاب میکشم
   می شه من را اهنمایی کنید که چه کارکنم این دخترها گذشتشون جبران بشه به خداخودم اون سالها شرایط زندگیم خیلی بدبود که خودش داستانها دارد احساس گناه وسرزنش زندگی من را ول نمی کنه ودرجهنم دایمی به سرمی برم ممنون ازصبوری ووقتی که گذاشتید.

   پاسخ
   • leilaamirinasab.com گفته:

     1405-04-18 در 3:24 ب.ظ

     سلام مادر عزیز،

     اول از همه شجاعتِ شما برای اینکه با این صداقتِ بی‌رحمانه با خودتان روبرو شدید و این بارِ سنگین را به زبان آوردید، ستودنی است. همین «اعتراف»، اولین نشانه‌ی این است که مادر آن سال‌ها، دیگر تمام شده و امروز زنی بیدار ایستاده است.

     می‌خواهم چند حقیقت را از نگاهِ تحلیل رفتار و مسیرِ خودشناسی به شما عرض کنم :

     ۱. دست از «شکنجه‌ی خود» بردارید:

     شما می‌گویید در جهنمِ سرزنش هستید. اما ، «گناه» یک احساسِ کاذب است که شما را در گذشته نگه می‌دارد. سرزنش کردنِ خود، نه تنها هیچ‌کدام از آن سال‌ها را جبران نمی‌کند، بلکه انرژیِ «زمانِ حالِ» شما را هم می‌بلعد. دخترانِ شما امروز بیش از هر چیز به یک مادرِ «آرام و حضور یافته» نیاز دارند، نه مادری که درگیرِ نبرد با گذشته‌ی خودش است. وقتی خودتان را نمی‌بخشید، در واقع دارید به دخترانتان می‌گویید که «اشتباه کردن نابخشودنی است»؛ بگذارید با بخشیدنِ خودتان، درسِ «شفقت به خویش» را به آن‌ها بیاموزید.

     ۲. حضور، قوی‌تر از جبران است:

     به دنبالِ «جبرانِ معجزه‌آسا» نباشید. جبرانِ واقعی در «تداومِ حضور» است. از امروز، هر روز حتی برای ۱۵ دقیقه، «حضورِ خالصانه» داشته باشید. بدون نصیحت، بدونِ ترس از بیماری، بدونِ فکر به آینده. فقط کنارشان باشید. بگذارید آرامشِ شما، سیستم عصبیِ آسیب‌ دیده آن‌ها را آرام کند.

     ۳. درمانگر

     عزیزم، آسیب‌هایی که فرمودید (بیماری خودایمنی نیلوفر و دردهای جسمیِ دختر دیگرتان)، موضوعاتی هستند که لایه‌های عمیقِ فیزیولوژیک و روانی دارند.اکیداً توصیه می‌کنم در کنارِ تغییرِ رفتارِ خودتان، از یک «روان‌درمانگرِ متخصصِ تروما» و «پزشک» برای دخترانتان کمک بگیرید. شما برای اینکه مادرِ خوبی باشید، باید «حمایت» دریافت کنید. شما نمی‌توانید یک‌تنه بارِ یک خانواده‌ی آسیب‌دیده را به دوش بکشید.

     ۴. یک تمرین برای شروع:

     از امروز، هر زمان که صدایِ سرزنشگرِ درونت بلند شد و گفت «تو چه مادری بودی!»، به جایِ تأییدِ آن، بلند بگویید: «من آن روزها ترسیده بودم و ناآگاه بودم، اما امروز بیدارم و مسئولیتِ مراقبت از دخترانم را بر عهده می‌گیرم.» این جمله را جایگزینِ خودخوری کنید.

     عزیزم مسیرِ شفایِ خانواده، مسیری زمان‌بر اما روشن است. شما از این پس، «خالقِ» رابطه‌تان هستید، نه «قربانیِ» خاطراتتان. به همین خاطر سعی کنید به جای تمرکز بر گذشته بر اکنون و اینجا تمرکز کنید

     پاسخ
2. Taparvaz گفته:

   1401-02-11 در 5:17 ق.ظ

   باسلام لطفا در باره شناسایی باور های محدود کننده وطرز از بین بردن آنهابا مثالهایی توضیح دهید چون با تغییر باو رهازندگی تغییر می‌کند. با تشکر از زحمات شما. سلامت وپیروز باشید

   پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نام *

ایمیل *

وب‌ سایت

ذخیره نام، ایمیل و وبسایت من در مرورگر برای زمانی که دوباره دیدگاهی می‌نویسم.

Are you human? Please solve:

دیدگاه *

Δ